Είμαι απόφοιτη του Τμήματος Γλωσσικών και Διαπολιτισμικών Σπουδών του Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Στο έκτο ακαδημαϊκό εξάμηνο, ούσα τριτοετής φοιτήτρια, είχα και εγώ την ευκαιρία να συμμετάσχω στην ερευνητική ομάδα Ημερο-λόγια Γλωσσικού Τοπίου. Μέσω των συζητήσεών μας με την κ.Κίτσιου έχουμε μάθει να μην θεωρούμε την γλώσσα δεδομένη. Αντίθετα, η γλώσσα είναι ένα πανίσχυρο εργαλείο με το οποίο μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Το μάθημα της Κοινωνιογλωσσολογίας με εισήγαγε σε αυτή την οπτική, αλλά και σε έννοιες όπως ο γλωσσικός σεξισμός, καθώς και στο ζήτημα της συμπεριληπτικής γλώσσας. Προτού φτάσω στο ερευνητικό κομμάτι, αυτό που θα ήθελα να επισημάνω είναι ότι φτάνοντας στο τρίτο έτος των σπουδών μου, είχα έρθει πιο κοντά με την έννοια της αμφισβήτησης και, ειδικότερα, της αμφισβήτησης των συμβάσεων. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με τον αγώνα που δίνουμε για την ορατότητα κάποιων ζητημάτων και την αποφυσικοποίηση άλλων, συμβαδίζουν με στοιχεία του χαρακτήρα μου όπως η υπεράσπιση της ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Παράλληλα, στα ερευνητικά μου ενδιαφέροντα βρίσκονται μεταξύ άλλων ο σεξισμός στο δημόσιο λόγο, οι πολιτικές ταυτότητας καθώς και τα φαινόμενα του φεμοεθνικισμού και ομοεθνικισμού, έχοντας ως αφετηρία την κριτική ανάλυση λόγου. Η συμμετοχή στα Ημερολόγια είναι για μένα μια νέα εμπειρία που με έχει φέρει πιο κοντά στην ερευνητική διαδικασία και όχι μόνο. Μέσα από τις διαδρομές του γλωσσικού τοπίου ανακάλυψα ότι η έννοια του «βλέπω» είναι πολύ διαφορετική και έχει πολλές διαφορετικές συνδηλώσεις. Πολλές φορές έχω συνειδητοποιήσει ότι δε «βλέπω», ενώ άλλες χρειάζεται να ξαναδώ κάτι από την αρχή ή με διαφορετικούς φακούς. Όπως και να’χει, θα πρέπει να ξεχάσουμε αυτά που ξέραμε…
