Για πάνω από 10 χρόνια ασχολούμαι με την έρευνα έχοντας την εμπειρία διαφορετικών ρόλων, πλαισίων, ομάδων. Από τότε που περιηγούμουν ως μαθήτρια σε δρόμους της πόλης για να δραπετεύσω(;) από όσα με απασχολούσαν, ασυνείδητα το γλωσσικό τοπίο αποτελούσε πόρο μάθησης και γέφυρα σύνδεσής μου με το εδώ και το τώρα. Σταδιακά, η παρατήρηση και η φωτογραφική καταγραφή έλαβε πιο συνειδητή και συστηματική μορφή στις καθημερινές μου πρακτικές, ώστε να αποτελεί πλέον σήμερα για εμένα σημαντικό εργαλείο ανακάλυψης της πόλης και των δυναμικών της, αναστοχασμού, πολιτικού διαλόγου, έρευνας αλλά και διδασκαλίας με σκοπό την ανάπτυξη επίγνωσης για ζητήματα κοινωνιογλωσσικών διακρίσεων και ορατότητας στη δημόσια σφαίρα.
Ύστερα και από την πρόσφατη έντονη εμπειρία της πανδημίας, όταν η κινητικότητα περιορίστηκε και η σχέση με τον δημόσιο/ιδιωτικό φυσικό/κοινωνικό χώρο και το δικαίωμα στην πόλη αμφισβητήθηκαν σε πολλαπλά επίπεδα, το γλωσσικό τοπίο όχι πια μόνο ως αντικείμενο μελέτης αλλά και ως στοιχείο των πρακτικών μου έγινε μέρος του αυτοπροσδιορισμού μου, της ερευνητικής μου ταυτότητας. Άρχισα να με θεωρώ μια ερευνήτρια-σε-κίνηση (ενάντια σε μια επιβεβλημένη χωρική και συμβολική «ακινησία»), μια ερευνήτρια-σε-περιπλάνηση (κοινωνικοπολιτική, αναστοχαστική), ή αλλιώς μια «φλανέζα-ερευνήτρια». «I discovered the walking reflexive self, me as a flâneuse-researcher» (Kitsiou, 2022, 55).
Σε αυτό τον «κόσμο» της μελέτης του γλωσσικού τοπίου αποφάσισα λοιπόν να προσκαλέσω τις φοιτήτριές μου, όταν αρχίσαμε και πάλι να κυκλοφορούμε στους δρόμους αναγνωρίζοντας νέους προβληματισμούς και αναδυόμενες κοινωνικοπολιτικές ανάγκες. Μετασχηματίζοντας την εμπειρία της πανδημίας σε υβριδικές κοινωνικο-χωρικές (socio-spatial) πρακτικές και διευρύνοντας τα κοινωνιογλωσσικά μας ρεπερτόρια, σήμερα, μετά από ένα έτος ημερο-λογώντας με τις αγαπημένες μου πια «φλανέζες-συνερευνήτριες» εκκινούμε τα «ημερο-λόγια του γλωσσικού τοπίου» με στόχο να παρασύρουμε κι άλλες/άλλους σε αυτή τη συνειδητή και αναστοχαστική περιπλάνηση του κοινωνιογλωσσικού χώρου, του γλωσσικού τοπίου, με διάθεση πειραματισμού, διεπιστημονικών αναζητήσεων, ανάγκης για άρθρωση φωνών. Απώτερος στόχος μας, το όραμά μας, είναι να μπορούμε να παρέμβουμε συμμετέχοντας στον δημόσιο λόγο και χώρο, για μια πιο συμπεριληπτική διαδικασία γλωσσικότητας (languaging) και τοπικότητας (place-making).
Kitsiou, Roula (2022). Puzzle(s)/(d) in a hybrid superdiverse sociolinguistic space: Researcher’s immersion in the everyday life of a hosting centre for unaccompanied minors. In Victoria Mabel (Ed.), Methodological Issues and Challenges in Researching Transculturally (pp. 39-59). Cambridge Scholars Publishing.
