Το Άλφα, το πρώτο γράμμα της ελληνικής αλφαβήτου, αποτελεί διαχρονικό σύμβολο αρχής, πηγής και αφετηρίας. Από τα πανάρχαια χρόνια, το Άλφα δεν ήταν απλώς ένας φθόγγος· είχε συνδεθεί με την ιδέα της πρωτοκαθεδρίας, με κάτι που προηγείται και ανοίγει τον δρόμο για όσα θα ακολουθήσουν. Όπως ένας οδοιπόρος που κάνει το πρώτο του βήμα σε μια νέα διαδρομή, έτσι και το Άλφα σηματοδοτεί τη στιγμή που κάτι ξεκινά, αποκτά μορφή, αποκτά ζωή.
Στον κόσμο της γλώσσας, το Άλφα είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίζονται λέξεις, νοήματα, εκφράσεις. Και παρόλο που φαίνεται τόσο απλό, κρύβει μέσα του μια ιδιαίτερη δύναμη. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλές λέξεις που δηλώνουν αρχή, αξία ή ανώτερη ποιότητα ξεκινούν από αυτό: αρχή, άνθρωπος, αγάπη, αλήθεια, άνοδος, αξία. Ίσως γι’ αυτό να έχει μια διπλή φύση: από τη μία είναι ταπεινό και πρωτογενές· από την άλλη, κουβαλά ένα βάρος συμβολισμού που δύσκολα συναντάς σε άλλα γράμματα.
Το Άλφα, όμως, δεν είναι μόνο σημείο εκκίνησης. Είναι και μια υπενθύμιση ότι κάθε νέα προσπάθεια απαιτεί θάρρος. Το πρώτο βήμα συχνά είναι το δυσκολότερο—όμως είναι και αυτό που καθορίζει την πορεία. Χωρίς Άλφα, τίποτα δεν μπορεί να ανθίσει. Κάθε δημιουργία, κάθε έργο, κάθε ιδέα, χρειάζεται ένα πρώτο άγγιγμα, μια πρώτη σπίθα.
Έτσι, το Άλφα γίνεται κάτι περισσότερο από γράμμα· γίνεται σύμβολο ζωής, ανανέωσης, προόδου. Μας ενθαρρύνει να ξεκινάμε, να τολμάμε, να δημιουργούμε. Και σε κάθε νέα αρχή, εκεί κάπου βαθιά, υπάρχει ένα σιωπηλό Άλφα που ψιθυρίζει: «Ξεκίνα. Είσαι ικανός.»